This is my church....

Het hypnotiserende zinnetje uit de dance-track ‘God is a DJ’van Faithless viel binnen bij het laatste bezoek aan paradijs-eiland Texel: ‘This is my church, this is where I heal my hurts’. Wat de één samen alleen ervaart op de dansvloer bij 120 db onder invloed van pillen, koop ik voor 2 euro 50 bij de Teso.

In de 8 jaar dat ik nu met regelmaat Texel bezoek hoor ik van andere Nederlandse en Duitse Texel-verslaafden vaak dat ‘alles van ze afvalt, zodra ze de boot afrijden’. Ze hebben gelijk, inspiratie- wat letterlijk 'inblazing'betekent- komt hier met de wind. Er hangt in alle seizoenen een bepaalde ‘spirit of place’ die je steeds weer doet terugkeren. Zodra je de geuren opsnuift, de zeewind hoort en voelt onder steeds wisselende lichtval en wolkenluchten, het gekrijs van de meeuwen en sterns, de zoemgeluiden spuwende lepelaars die boven de Mokbaai neerstrijken, het drukke tepiettepiet van de scholeksters. Texel trakteert bij aankomst op een kalmerende kakafonie, die alleen natuurgeluiden kunnen bieden, in combinatie met het verwachtingsvolle geruis van over het eiland uitzwermende gasten. Waarbij ik een bezoek aan De Hors als kerkdienst ervaar, een woestijn aan zee, magisch onder alle omstandigheden.

De natuur is een plaats zonder oordeel, van het sensuele, zintuiglijke, dat wat echt bestaat, waar je kunt ontsnappen aan ‘The Goddamn Social life’ (‘it’s just pain dressed as fun’, zong Lou Reed), blingbling-gedoe van mensen die het leven niet willen snappen en ‘ik bel dus ik besta’. Waarna je een kilo lichter, met een litertje Texels bier en met weemoed weer rent, de laatste boot naar Den Helder tegemoet. Zonder dat je de fout maakt er permanent te willen wonen, want dan kun je niet meer een dagje naar Texel. Home is where you want to live, zo geldt voor rusteloze geesten, daar waar je even thuis bent als het je op dat moment toe valt.